Βάλτε μπουρλότο!

του Γ.Μαλούχου από από ΤΟ ΒΗΜΑ

Σήμερα το πρωί, η Ελλάδα καλείται να υπογράψει τη θανατική της καταδίκη. Μετά το στραγγαλισμό του τελευταίου 48ωρου και τη γνωστοποίηση των απαιτήσεων για τον «ειδικό λογαριασμό», υπάρχει άραγε ακόμα άνθρωπος σε αυτή τη χώρα που να πιστεύει ότι οι λέξεις «διάσωση» και «αλληλεγγύη» έχουν την παραμικρή σχέση με τα όσα καλείται, με το πιστόλι στον κρόταφο, να υπογράψει η Αθήνα; Υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει ότι μέσα απ’ όλα αυτά μπορεί να έρθει κάποιο είδος «διάσωσης» και ό,τι αυτό επιχειρείται; Ασφαλώς όχι. 

Ακόμα και οι φανατικότεροι υπέρμαχοι της γερμανικής πολιτικής, που εκφράζεται με την προβιά της τρόικας, έχουν αντιληφθεί πλέον ότι το μόνο που γίνεται είναι ένας συνδυασμός διασφάλισης των ξένων πιστωτών και πλήρους άλωσης της χώρας, η οποία, αντιθέτως, κάθε άλλο παρά απομακρύνεται από τη χρεοκοπία: η νέα ύφεση που θα φέρει η νέα σύμβαση, εκτός της εσωτερικής διάλυσης, θα οδηγήσει με βεβαιότητα και στην κατάρρευση των δημοσιονομικών στόχων. Μέχρι και ο γερμανικός Spiegel κατακεραύνωσε χθες τη γερμανική πολιτική, λίγο μετά που ο Κρούγκμαν ρωτούσε γιατί οι ισχυροί της Ευρώπης οδηγούν την Ελλάδα ευθέως στο θάνατο…

Το χειρότερο απ’ όλα όμως, είναι ότι αν η Ελλάδα υπογράψει και ψηφίσει λ.χ. την Κυριακή, τη Δευτέρα το πρωί, το μόνο που θα συμβεί, θα είναι να αναζωπυρωθεί αμέσως η συζήτηση περί χρεοκοπίας και περί εξόδου από το κοινό νόμισμα. Κι αυτό, ουδείς μπορεί να κάνει ότι δεν το περιμένει, ουδείς δικαιούται να το αγνοεί. Γιατί, διασφαλίσεις για τη χώρα όχι απλώς δεν υπήρξαν, αλλά, αντιθέτως, άκρα του τάφου σιωπή τηρείται γύρω από το ζήτημα, το μόνο που θα δικαιολογούσε τέτοιες υπογραφές και δεσμεύσεις…

Η Ελλάδα έχει, ακόμα και τώρα, τη δύναμη να τα τινάξει όλα αυτά στον αέρα. Και είναι ο μόνος δρόμος που της απομένει. Τι θα συμβεί μετά; Μετά, αφού πράγματι πρώτα η χώρα διέλθει μέσα από μια κόλαση, την οποία ούτως ή άλλως δεν πρόκειται πια να αποφύγει, οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα την εκβιάζουν και την οδηγούν στην καταστροφή, θα επιστρέψουν να διαπραγματευθούν ξανά. Και δεν θα είναι η πρώτη φορά: το ίδιο ακριβώς συνέβη από τον Απρίλιο του 1932, μέχρι και την έκρηξη του μεγάλου πολέμου.

Η μόνη δουλειά που θα έπρεπε πραγματικά να κάνει τώρα η ελληνική κυβέρνηση, θα ήταν να προετοιμάζει έκτακτους μηχανισμούς αντιμετώπισης των ημερών του μεγάλου σοκ, ταυτόχρονα με την προσφυγή της σε τρίτους διεθνείς παίκτες, όπως, λ.χ., οι Ηνωμένες Πολιτείες, που, όπως ίσως έχει κανείς παρατηρήσει, όλο αυτό το διάστημα, έχουν παραμείνει σιωπηλές. Εκεί πρέπει να στρέψει όλες τις προσπάθειές της: στους τρόπους που θα μπορέσει η χώρα έστω και στοιχειωδώς να σταθεί στα πόδια της και να διατηρήσει την εσωτερική και εξωτερική της ασφάλεια. Και, βεβαίως, στο να προετοιμάσει τον πληθυσμό γι' αυτό που έρχεται. Ο ελληνικός λαός είναι σήμερα τόσο ταπεινωμένος και τόσο βαθιά απαισιόδοξος, που, πιο εύκολα θα σηκώσει αυτό το βάρος, παρά εκείνο του επιβαλλόμενου αργού θανάτου που έτσι κι αλλιώς οδηγεί στην εσωτερική χρεοκοπία.

Το κακό που έχει βρει την Ελλάδα, δεν αντιμετωπίζεται πια με συμβατικά μέσα. Απαιτεί ενέργειες πολεμικού τύπου. Απαιτεί γεωπολιτικής τάξεως κινήσεις, που θα αλλάξουν ευρύτερες ισορροπίες. Η Ελλάδα, αν το αποφασίσει, έχει τη δύναμη να κινήσει τέτοιους μηχανισμούς. Κι αν δεν τα καταφέρει στις πρώτες και αυτονόητες επιλογές της, ας συμμαχήσει ακόμα και με το διάολο…

Ασφαλώς, αν η χώρα δηλώσει μη συμμόρφωση προς τις γερμανικές εντολές, τα τείχη προστασίας που έχουν ήδη δημιουργηθεί θα υψωθούν αμέσως για να κρατήσουν την ελληνική κρίση μακριά από τις άλλες χώρες. Ομως, στο Βερολίνο, γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτά τα τείχη πολύ δύσκολα θα αποδειχθούν ικανά να σταματήσουν το κακό. Για πολλούς λόγους: η κατάρρευση δεν θα μαζεύεται…

Η Ελλάδα δεν έχει πια άλλα όπλα, παρά μόνον τη γεωπολιτική της σημασία, τις θεσμικές της κατοχυρώσεις και την ίδια την επικινδυνότητά της για το ίδιο το κοινό νόμισμα. Κι αυτή, ίσως δεν αφορά πια τόσο την έκθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών στο ελληνικό χρέος, όσο το τρομερό σοκ που θα επιφέρει μια άρνησή της να υπογράψει ένα βέβαιο θάνατο.

Αφού όμως έτσι κι αλλιώς οδηγούν τη χώρα εκεί χωρίς κανένα δισταγμό, το ίδιο αδίστακτη πρέπει να είναι και η απάντησή της. Κι ας μείνει το ταμείο της κυρίας Μέρκελ να περιμένει τους τόκους. Αφού η Γερμανία επιμένει να μας κάψει ζωντανούς, ας δοκιμάσει κι η ίδια το μπουρλότο που βάζει σε μια ολόκληρη χώρα…

Οι Ελληνες έχουμε γίνει μαλθακοί. Κι έχουμε κακομάθει. Αφού όμως έτσι κι αλλιώς, ήρθε αναγκαστικά η στιγμή να θυμηθούμε πως ζούσαν οι πατεράδες κι οι παππούδες μας στα πιο δύσκολα χρόνια, ας το πάρουμε απόφαση κι ας πουλήσουμε πολύ ακριβά το τομάρι μας, όσο ακόμα μπορούμε. Κάτι που αν είχαμε επιχειρήσει δύο χρόνια πριν, όλα σήμερα θα ήταν διαφορετικά – κι αυτό τώρα το παραδέχονται πολλοί, που όταν τότε το άκουγαν έλεγαν ότι επρόκειτο για τρέλα... Όμως, έστω και σαφώς πολύ πιο αδύναμοι σήμερα, αυτό, μπορούμε ακόμα και τώρα να το κάνουμε, αν αρνηθούμε. Ας δούμε λοιπόν τι μπορούν κι εκείνοι, οι «εταίροι» μας του Βερολίνου, που μας οδηγούν ευθέως στον όλεθρο...

«Η Αθήνα να παραδώσει τη δημοσιονομική της κυριαρχία»

Από το ΕΘΝΟΣ

Το αίτημα Μέρκελ-Σαρκοζί για άμεσες μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα και στην πρόταση για δημιουργία ειδικού λογαριασμού με σκοπό την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους βρέθηκαν σήμερα στο επίκεντρο του γερμανικού Τύπου.

Με τίτλο «Και πάλι οι Ελληνες δεν εξοικονόμησαν όσα θα έπρεπε» η εφημερίδα Bild επισημαίνει: «Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας στην τελευταία έκθεση της τρόικας για την πρόοδο των κυβερνητικών μέτρων γίνεται λόγος για "καταστροφικές συνθήκες". Η αποτυχία στην επίτευξη των στόχων είναι ξεκάθαρη».

Στο πρωτοσέλιδο της Süddeutsche Zeitung διαβάζουμε υπό τον τίτλο «Η Αθήνα να παραδώσει τη δημοσιονομική της κυριαρχία»: Γερμανία και Γαλλία θέλουν να αφαιρέσουν εν μέρει από την Ελλάδα τον έλεγχο των κρατικών εσόδων. Μέρκελ και Σαρκοζί τάχθηκαν τη Δευτέρα στο Παρίσι υπέρ της δημιουργίας ειδικού λογαριασμού, στον οποίο η ελληνική κυβέρνηση θα διοχετεύει μέρος των φορολογικών εσόδων. Μοναδικός στόχος του λογαριασμού θα είναι η αποπληρωμή των χρεών».

Με τίτλο «Μέρκελ και Σαρκοζί: Η Αθήνα πρέπει επιτέλους να δράσει» επισημαίνεται στο πρωτοσέλιδο της Frankfurter Allgemeine Zeitung: «Η κρίση στην Ελλάδα ήταν στο επίκεντρο της εξαμηνιαίας τακτικής συνάντησης κορυφής Μέρκελ και Σαρκοζί. Μετά τη συνάντηση ο Γάλλος πρόεδρος δήλωσε: Από κοινού λέμε στους Έλληνες φίλους μας ότι τώρα πρέπει να ληφθούν αποφάσεις. H βοήθεια δεν θα εκταμιευθεί αν δεν τηρηθούν βασικές δεσμεύσεις».

«Ένας ειδικός λογαριασμός καλείται να τιθασεύσει τους Ελληνες», επισημαίνει σε άρθρο της η Frankfurter Rundschau: «Μέρκελ και Σαρκοζί θέλουν να αυξήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο την πίεση προς την Ελλάδα έτσι ώστε η κοινή γνώμη Γαλλίας και Γερμανίας να αποδεχθεί ευκολότερα μια μεγαλύτερη οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα. Και οι δύο ηγέτες διαβεβαίωσαν για μια ακόμα φορά ότι επιθυμούν την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη.

Η αυστριακή Die Presse σημειώνει: «Τα ελληνικά συνδικάτα καλούν σε μαζικές απεργίες κατά των μέτρων λιτότητας της κυβέρνησης. Για φέτος αναμένεται η μείωση των δημοσίων υπαλλήλων κατά 15.000, ενώ μέχρι το 2015 σύμφωνα με τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης Δημήτρη Ρέππα το δημόσιο θα μειώσει τους υπαλλήλους του συνολικά κατά 150.000.

Πηγή: Deutsche Welle

Το δόγμα της αέναης λιτότητας

απο ΤΟ ΒΗΜΑ

Κάποτε όλοι έκαναν λόγο για αειφόρο ανάπτυξη. Τώρα πια όχι. Η μεταστροφή είναι εντυπωσιακή, ιδίως στην Ευρώπη. Μπορεί βέβαια να εξακολουθεί να υπάρχει απόλυτη προσήλωση στην ιδέα της αειφορίας, αλλά η αειφόρος ανάπτυξη μετατράπηκε σε αέναη… λιτότητα! Σιδηρά και συνταγματικά κλειδωμένη δημοσιονομική πειθαρχία, χαμηλότεροι μισθοί, λιγότερες κοινωνικές δαπάνες, σφιχτή νομισματική πολιτική. Μέρκελ και Σόιμπλε τονίζουν με νόημα ότι μπορεί στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς της κρίσης ο δρόμος της δημοσιονομικής εξυγίανσης να είναι εξαιρετικά επώδυνος και να απαιτήσει πολύ-πολύ χρόνο (πιθανώς δεκαετίες), είναι όμως αναγκαίος και πρέπει να τον διαβούν αδιαμαρτύρητα όλες οι χώρες. Σαν ιεροκήρυκες του μακρινού παρελθόντος καλούν τους λαούς της Ευρώπης να ξεχάσουν το παλιό βιοτικό τους επίπεδο και να υιοθετήσουν έναν λιτό και ασκητικό τρόπο ζωής, προσαρμοσμένο στα νέα δεδομένα που δημιούργησε η ύφεση. Η κρίση θεωρείται θεόσταλτη, διότι υποτίθεται ότι τιμωρεί τους σπάταλους και πολυτελώς διαβιούντες και τους υποχρεώνει να κάνουν μια νέα, υγιέστερη αρχή. Αλλά οι γερμανοί ηθικολόγοι είναι εκδήλως ανήθικοι, αφού ενοχοποιούν τα θύματα, ενώ διατηρούν στο απυρόβλητο τους βεβαιωμένους θύτες της διεθνούς χρηματοοικονομικής ολιγαρχίας.

Αλλά και ως ιδεολόγοι είναι προφανώς ανίδεοι. Η συνταγή λιτότητας εν μέσω ύφεσης οδηγεί και πάλι στα γνωστά: επιδείνωση της ύφεσης, αύξηση της ανεργίας, αύξηση του χρέους. Ζωντανό παράδειγμα η Ελλάδα, που βλέπει να πλανάται απειλητικά στον εναέριο χώρο της το φάντασμα του Ιρβινγκ Φίσερ, του κορυφαίου αμερικανού οικονομολόγου την εποχή της Μεγάλης Υφεσης. 

Υστερα από ογδόντα χρόνια, η θεωρία του αποπληθωρισμού χρέους γίνεται και πάλι διάσημη χάρη στην ανεκδιήγητη πολιτική της τρόικας. Ο Φίσερ ήταν εξαιρετικά ευφυής αλλά και πολύ σαφής όταν αποκάλυπτε «το μεγάλο παράδοξο», «το κύριο μυστικό των μεγάλων υφέσεων»: «όσο περισσότερα πληρώνουν οι οφειλέτες, τόσο περισσότερα χρωστούν», «η ίδια η προσπάθεια των ατόμων να ελαφρύνουν το φορτίο του χρέους αυξάνει το φορτίο αυτό». Το ίδιο ακριβώς παράδοξο παρατηρούμε και στην πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης. 

Οσο περισσότερο μειώνονται οι μισθοί για να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί, τόσο περισσότερο αυξάνεται το πραγματικό χρέος. Αρα το θέμα δεν είναι ότι δεν εφαρμόζουμε σωστά την πολιτική. Απλώς η πολιτική δεν είναι σωστή. Οσο πιο πιστά την εφαρμόζουμε, τόσο χειρότερα αποτελέσματα έχουμε. Για τους πιστωτές όμως αποτελεί ευτύχημα, επειδή αυξάνει την αξία των χρημάτων τους και τους επιτρέπει να αγοράσουν πολύ φθηνά οτιδήποτε απαξιώνεται (ανθρώπους, επιχειρήσεις, κτίρια, γη).

Ο όρος «λιτός καπιταλισμός» αποτελεί contradictio in adjecto. Μπορεί η προτεσταντική ηθική της λιτότητας και της εγκράτειας να έπαιξε θετικό ρόλο την εποχή του Μαξ Βέμπερ και της Βιομηχανικής Επανάστασης. Με την έλευση όμως του 20ού αιώνα ο καπιταλισμός μετεξελίχθηκε σ' ένα σύστημα μαζικής παραγωγής και μαζικής κατανάλωσης. Η λιτότητα παραχώρησε τη θέση της στον καταναλωτισμό, που έγινε η νέα θρησκεία, ο νέος κινητήριος μοχλός του οικονομικού συστήματος. 

Τυχόν επιστροφή σε πρότυπα λιτής κατανάλωσης του 19ου αιώνα συνιστά επικίνδυνο αναχρονισμό που δεν συμβιβάζεται με τη λογική και τις ανάγκες του σύγχρονου καπιταλισμού. Η λιτότητα μακράς διαρκείας απέδωσε καρπούς στην περίπτωση της Γερμανίας επειδή η χώρα αυτή στηρίζεται στις εξαγωγές και όχι στην εσωτερική αγορά. Αν όμως όλες οι πλούσιες χώρες ακολουθούσαν το παράδειγμά της, τότε θα στέρευε η παγκόσμια ζήτηση και θα υφίστατο τις οδυνηρές συνέπειες και η Γερμανία.

Γιατί λοιπόν εμμένουν στο νέο δόγμα οι Γερμανοί; Δεν βλέπουν ότι είναι καταστροφικό για τις χώρες της περιφέρειας; Προφανώς και το βλέπουν, αλλά αυτός ακριβώς είναι ο στόχος τους. Να μετατρέψουν την ευρωπαϊκή περιφέρεια σε μια ζώνη χαμηλών μισθών που θα αποτελέσει πλατφόρμα εξαγωγών για τις γερμανικές πολυεθνικές. Δεν προσβλέπουν πια στις χώρες αυτές ως πελάτες, επειδή έχουν εξαντληθεί από την ύφεση. Αντίθετα, το ενδιαφέρον τους στρέφεται προς τη δυναμική Ασία, εκεί όπου φαίνεται να μετατοπίζεται το οικονομικό κέντρο βάρους του πλανήτη. 

Εδώ και πολύ καιρό η Γερμανία ακολουθεί μια επεκτατική εθνική στρατηγική, μια νέα Οστπολιτίκ (άρρητη μεν, σαφή δε), που προσπαθεί να υποτάξει την περιφέρεια της Ευρώπης για να την καταστήσει ορμητήριο προς τις αγορές της Ασίας. Εχει αναπτύξει προνομιακές σχέσεις με τη Ρωσία για την εξασφάλιση ενέργειας. Εχει μετατρέψει τις ανατολικές χώρες της διεύρυνσης του 2004 σε φθηνό παραγωγικό εργαστήρι για τις επιχειρήσεις της. Και το σπουδαιότερο, εφοδιάζει την Κίνα με κεφαλαιουχικό εξοπλισμό και τους κινέζους νεόπλουτους με αγαθά επιδεικτικής κατανάλωσης (κυρίως πολυτελή αυτοκίνητα). Αν η μισή καρδιά της Γερμανίας βρίσκεται στις Βρυξέλλες, η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται…

Ο κ. Γιώργος Δουράκης είναι επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Γερμανία: έκρηξη οργής κατά Ελλάδας

από το ΒΗΜΑ

«Οι Έλληνες εξοργίζουν αυτούς που τους βοηθούν», «Το Βερολίνο χάνει την υπομονή του έναντι της Αθήνας» «Ο κυβερνητικός συνασπισμός ασκεί κριτική στην Ελλάδα» - αυτοί και άλλοι παρόμοιοι τίτλοι στόλιζαν σήμερα τα ηλεκτρονικά πρωτοσέλιδα των γερμανικών εφημερίδων.

Η αφορμή για την έκρηξη οργής ήταν οι «αδικαιολόγητες» για τους Γερμανούς καθυστερήσεις που παρατηρούνται στην εφαρμογή του ελληνικού «μεσοπρόθεσμου», κάτι που προκάλεσε και τη θεαματική αποχώρηση των εκπροσώπων της τρόικας από την Αθήνα στα τέλη της περασμένης εβδομάδας.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα μπαράζ επικριτικών δηλώσεων στο Βερολίνο. «Η Ευρώπη θέλει να βοηθήσει την Ελλάδα. Αλλά η ελληνική κυβέρνηση έχει κι αυτή καθήκον να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για επιτυχία της βοήθειας, με συνεπείς προσπάθειες λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεις» δήλωσε ο γενικός γραμματέας του συγκυβερνώντος χριστιανοδημοκρατικού κόμματος CDU Χέρμαν Γκρόε.

Πολύ πιο απερίφραστη ήταν η τοποθέτηση του αντιπροέδρου της Βουλής και ανώτατου στελέχους του επίσης συγκυβερνώντος κόμματος των Ελεύθερων Δημοκρατών Χέρμαν Ότο Σολμς. «Η Ελλάδα μετατρέπεται σε μια διαρκή εστία ανησυχίας μην μπορώντας να λύσει έγκαιρα το πρόβλημα των χρεών της» είπε. «Γι αυτό πρέπει να σκεφτούμε, εάν τυχόν η αναδιάρθρωση και η έξοδος της χώρας από το ευρώ προσφέρουν καλύτερες προοπτικές για τη νομισματική ένωση για την Ελλάδα». 

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η δήλωση του χριστιανοδημοκράτη προέδρου της επιτροπής εσωτερικών υποθέσεων της Βουλής Βόλφγκανγκ Μπόσμπαχ. «Με το δεύτερο πακέτο διάσωσης αγοράζουμε μόνο χρόνο, αλλά δεν επιλύουμε το πρόβλημα στη βάση του»είπε. «Η Ελλάδα θέλει μεν να γίνει ανταγωνιστική υπό τους όρους του ευρώ. Δυστυχώς όμως δεν μπορεί».

Οι κ.κ.Σολμς και Μπόσμπαχ είναι τα πρώτα «τρανταχτά» ονόματα του κυβερνητικού συνασπισμού που μιλούν ανοικτά για αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Είχαν προηγηθεί, ήδη από το 2010, δευτεροκλασάτα στελέχη, όπως ο βουλευτής των Ελεύθερων Δημοκρατών Φράνκ Σέφλερ, τα οποία όμως δεν λαμβάνονταν σοβαρά υπόψη στο Βερολίνο.

Το ρεύμα αυτό φαίνεται όμως να φουσκώνει τώρα στη Γερμανία. Και αυτό για πολλούς λόγους:

- Πρώτον, επειδή τα δυο κυβερνητικά κόμματα υπέστησαν τους περασμένους έξη μήνες την μια εκλογική πανωλεθρία μετά την άλλη, με τελευταία την χθεσινή στο κρατίδιο Μέκλεμπουργκ-Φορπόμερν, όπου οι Χριστιανοδημοκράτες έπεσαν από το 28,8% στο 23,1% των ψήφων, ενώ οι Ελεύθεροι Δημοκράτες έμειναν εκτός της τοπικής Βουλής κατρακυλώντας στο 2,7% (2006:9,6%).

- Δεύτερον, επειδή στο εσωτερικό του κυβερνητικού συνασπισμού πληθαίνουν οι φωνές εκείνων, που τάσσονται κατά της παροχής του δεύτερου πακέτου βοήθειας προς την Ελλάδα και τον διπλασιασμό του ποσού για την ευρωπαϊκή προστατευτική ομπρέλα FSEF. Ο αριθμός των «αντιφρονούντων» ανέρχεται, σύμφωνα με υπολογισμούς των ίδιων, σε 40-50. Και αυτό θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ στην ψηφοφορία για τα δύο αυτά θέματα στη γερμανική Βουλή στις 29 Σεπτεμβρίου, δεδομένου, ότι η κυβερνητική αυτοδυναμία περιορίζεται σε 20 βουλευτές.

- Τρίτον, επειδή, στο θέμα της βοήθειας θα εμπλακεί ενεργά και το συνταγματικό δικαστήριο της Καρλσρούης. Η κυρίαρχη άποψη είναι, ότι η απόφαση που θα εκδώσει την ερχόμενη Τετάρτη (ύστερα από αγωγή των αντιπάλων της βοήθειας) δεν θα δικαιώνει τους ενάγοντες, θα δίνει όμως περισσότερα δικαιώματα συναπόφασης στο κοινοβούλιο - κάτι που θα κάνει δυσκολότερη την παροχή της.

- Τέταρτον, επειδή ορισμένα κράτη της ευρωζώνης με επικεφαλής τη Φιλανδία ζητούν «απαράδεκτα», σύμφωνα με το ΔΝΤ, «ενέχυρα» για τέτοια βοήθεια, θέτοντας έτσι υπό κίνδυνο την παροχή της βοήθειας.

- Πέμπτον, επειδή οι επενδυτές με επικεφαλής τις τράπεζες «τσινούν» και δεν συμμετέχουν στο συμφωνηθέντα βαθμό - κατά 90%! - στην αντικατάσταση των ελληνικών χρεογράφων τους με νέα (rollover), απειλώντας έτσι επίσης με αποτυχία τη συμφωνία της συνόδου κορυφής της 21ης Ιουλίου.

- Και έκτον, επειδή το γενικότερο κλίμα διεθνώς δεν ευνοεί την ουσιαστική μετεξέλιξη τέτοιων βοηθειών. Παράδειγμα, η δήλωση του αμερικανικού οίκου αξιολόγησης S&P, ότι σε περίπτωση της έκδοσης ευρωομολόγων, η εταιρία του θα τα βαθμολογήσει στη βάση της πιστοληπτικής ικανότητας της οικονομικά χειρότερης χώρας της ευρωζώνης. «Θα γίνουμε όλοι Ελλάδα!» τιτλοφόρησε χαρακτηριστικά η εφημερίδα «Sueddeutsche Zeitung». «Τα ευρωομόλογα θα έχουν εξαρχής την αξία σκουπιδιών». 

Όλοι αυτοί οι λόγοι δείχνουν, ότι τα κυβερνητικά κόμματα θα προσπαθήσουν μελλοντικά να μετατρέψουν την Ελλάδα ακόμη περισσότερο σε αποδιοπομπαίο τράγο - εμφανίζοντας την ως την κύρια αιτία της κρίσης του ευρώ και αποσπώντας έτσι την προσοχή των ψηφοφόρων από τα δικά τους εγκληματικά σφάλματα στην ευρωπαϊκή πολιτική τους. 

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια, ότι η στάση των κ.κ.Σολμς και Μπόσμπαχ θα γίνει αυτόματα και κυβερνητική γραμμή. Το πιθανότερο είναι, ότι η κ.Μέρκελ θα επιτύχει τελικά την έγκριση της βοήθειας και του EFSF κάμπτοντας τελικά - με το «καλό» ή με το «στανιό» - τις αντιρρήσεις των περισσότερων «αντιφρονούντων» της παράταξής της.

Όμως ένα υπόλοιπο ρίσκου μένει. Κι αυτό αυξάνει καθημερινά λόγω της δυναμικής της κρίσης. Έτσι στενεύουν επιπλέον τα χρονικά όρια για την Ελλάδα. Και αυτό προμηνύει νέες απειλητικές «νουθεσίες» από το Βερολίνο - και πρόσθετες πιέσεις για τη λήψη «νέων μέτρων». 

Σρέντερ: Να ιδρύσουμε τις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης»

από τα ΝΕΑ

Υπέρ μιας κοινής ευρωπαϊκής κυβέρνησης, με στόχο την αποφυγή μελλοντικών οικονομικών κρίσεων, τάσσεται ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ, προτείνοντας να ιδρυθούν οι «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης». 

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, ο κ. Σρέντερ εκτιμά ότι οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κάνουν λάθος που αναμένουν ότι το ευρώ θα οδηγήσει μόνο του την Ένωση.

«Η σημερινή κρίση καθιστά αμείλικτα σαφές ότι δεν μπορούμε να έχουμε μια κοινή νομισματική ζώνη χωρίς μια κοινή δημοσιονομική, οικονομική και κοινωνική πολιτική», υποστηρίζει, επισημαίνοντας ότι θα πρέπει «να απαρνηθούμε την εθνική κυριαρχία».

«Από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα πρέπει να κάνουμε μια κυβέρνηση η οποία θα εποπτεύεται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Και αυτό σημαίνει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», αναφέρει.

Ο πρώην καγκελάριος, που είχε τα ηνία της Γερμανίας από το 1998 έως το 2005, εξέφρασε την ικανοποίηση του για την πρόταση που υπέβαλαν η Ανγκελα Μέρκελ και ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, να κινηθούν προς μια δημοσιονομική ένωση το 2012.

«Η Γερμανία και η Γαλλία έχουν στείλει ένα ισχυρό μήνυμα με το σχέδιο για μια ευρωπαϊκή οικονομική κυβέρνηση, αν βέβαια το εννοούν σοβαρά και θα έχει και την κατάλληλη αρχή, όπως ένας ευρωπαίος υπουργός οικονομικών», παρατήρησε.

«Αυτός είναι ο σωστός δρόμος προς τα εμπρός και η προϋπόθεση για τη σωστή χρηματοδότηση, τα ευρωομόλογα», πρόσθεσε.

Ο κ. Σρέντερ κάλεσε τα κράτη μέλη να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να συνάψουν μια νέα συνθήκη που θα αντικαταστήσει εκείνη της Λισαβόνας η οποία σήμερα λειτουργεί ως θεσμικό πλαίσιο της Ένωσης. «Στην κρίση βρίσκεται μια πραγματική ευκαιρία για την επίτευξη της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης», συμπλήρωσε.

Ο πρώην καγκελάριος, που υποστηρίζει ότι η ΕΕ θα μπορέσει να ανταποκριθεί στον αυξανόμενο ανταγωνισμό με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ασία μόνο όταν ενωθεί πλήρως, έχει από καιρό επισημάνει τη Βρετανία ως ένα εμπόδιο για την περαιτέρω ενοποίηση της Ενωσης.

«Η Μεγάλη Βρετανία προκαλεί τα μεγαλύτερα προβλήματα. Δεν είναι στο ευρώ, αλλά οι Βρετανοί, θέλουν πάντα να συμμετέχουν όταν πρόκειται για το σχεδιασμό ενός ευρωπαϊκού οικονομικού χώρου. Και αυτό δεν λειτουργεί», εξήγησε.

Μετά τον Κολ, και ο Χέλμουτ Σμιτ «θάβει» τη Μέρκελ

από το ΒΗΜΑ

Σε όλο και δυσκολότερη πολιτική θέση βρίσκεται η Ανγκελα Μέρκελ: μπορεί να αναδείχθηκε εκ νέου από το περιοδικό Forbes ως η ισχυρότερη γυναίκα του κόσμου, αλλά δέχεται πλέον διασταυρούμενα και ομαδικά πυρά για την πολιτική της, αφού εναντίον της στρέφονται δυο ομάδες «αγανακτισμένων»- τόσο αυτοί που υποστηρίζουν ότι το Βερολίνο οφείλει να στηρίξει πιο αποφασιστικά και με νέα κεφάλαια το ευρώ και τα υπερχρεωμένα κράτη -μέλη, όσο και εκείνου που θεωρούν ότι μετά την 21η Ιουλίου η Ευρωπαική Ενωση τείνει να μεταλλαχθεί σε «ένωση μεταφοράς χρεών» από τις φτωχές στις πλούσιες χώρες, με πρώτο θύμα τους γερμανούς φορολογούμενους.

Μετά τον μέντορα της, Χελμουτ Κολ ο οποίος εξαπέλυσε νέα ολομέτωπη επίθεση κατά της πρώην προστατευόμενης του, ήρθε χθες η σειρά ενός ακόμη πρώην καγκελάριου της Γερμανίας, του Χέλμουτ Σμιτ, να στρέψει τα πυρά του ενάντια στην πανταχόθεν βαλλόμενη ηγέτιδα των Χριστιανοδημοκρατών. Οπως είπε ο Σμιτ, σε εκδήλωση της εφημερίδας Die Zeit στη Φρανκφούρτη, «πρέπει να μπορεί κανείς να βασίζεται στους Γερμανούς, έχει απόλυτο δίκιο επ΄ αυτού ο Χέλμουτ Κολ».

Ο Σμιτ επέκρινε έντονα και τους χειρισμούς του νυν κυβερνητικού συνασπισμού στο Βερολίνο όσον αφορά την ελληνική κρίση. «Καθ' όλη τη διάρκεια του 2010 η γερμανική κυβέρνηση δημιούργησε την εντύπωση ότι της είναι αδιάφορο εάν χρεοκοπήσει η Ελλάδα. Η Γερμανία δημιούργησε την εντύπωση ότι ουσιαστικά δεν θέλει να βοηθήσει τους Ελληνες. Αυτό δεν ήταν ούτε χριστιανικό ούτε ευρωπαϊκό», φέρεται να δήλωσε ο πρώην καγκελάριος.

Δεν έχει πυξίδα η πολιτική της

Οσο για τον Χέλμουτ Κολ, αυτός βρήκε ξανά την ευκαιρία να «ξεσπαθώσει» κατά της πολιτικής του «θυγατέρας», που άλλωστε ανέβηκε τη σκαλα της κομματικής ιεραρχίας με το παρατσούκλι «το κορίτσι του Κολ». Ο πρώην καγκελάριος τόνισε συγκεκριμένα ότι η πολιτική της διαδόχου του «δεν έχει πυξίδα ούτε άγκυρα», γεγονός που «απειλεί να εξασθενήσει την επιρροή της Γερμανίας στο εξωτερικό». 

«Οι τεράστιες αλλαγές σε διεθνές επίπεδο δεν μπορούν να αποτελέσουν καμία δικαιολογία για να μην έχεις άποψη ή ιδέα πού ανήκεις και πού πας», διεμήνυσε ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, ένας εκ των ηγετών που συνέβαλαν στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση τη δεκαετία του ΄90, στη διμηνιαία επιθεώρηση Internationale Politik.

Μιλώντας για την κρίση χρέους στην ευρωζώνη, δήλωσε ότι τα προβλήματα είναι διαχειρίσιμα, αλλά προσέθεσε ότι είχε ταχθεί εναντίον της ένταξης της Ελλάδας στο ευρώ, εάν δεν εφαρμόζονταν προηγουμένως μεταρρυθμίσεις.

«Εάν ήμουν εγώ καγκελάριος, η Γερμανία δεν θα συναινούσε στην ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ χωρίς να υπάρξουν βαθιές δομικές μεταρρυθμίσεις», σημείωσε - σε ένα πολιτικό «καρφί» που στρέφεται βέβαια περισσότερο κατά του σοσιαλδημοκράτη Γκέρχαρντ Σρέντερ.

Δεν ισχύει όμως το ιδιο για τις επικρίσεις του όσον αφορά την Λιβύη: ο Κολ επέκρινε εντονότατα το γεγονός ότι η Γερμανία απείχε από την ψηφοφορία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με την οποία εγκρίθηκε η ανάληψη στρατιωτικής δράσης για την επιβολή της απαγόρευσης των πτήσεων πάνω από τη Λιβύη και την προστασία των αμάχων.

Επεσήμανε ακόμα ότι η επιρροή της Γερμανίας στις ΗΠΑ υποχωρεί και υποστήριξε ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί πως ένας Αμερικανός πρόεδρος θα ερχόταν στην Ευρώπη και δεν θα επισκεπτόταν τη Γερμανία. «Η Γερμανία εδώ και μερικά χρόνια δεν αποτελεί πλέον υπολογίσιμη δύναμη - ούτε στο εσωτερικό ούτε στο εξωτερικό», είχε δηλώσει ο πρώην καγκελάριος.

Η Μέρκελ επιχείρησε να απαντήσει διακριτικά, τονίζοντας ότι «καθε εποχή έχει και τις δικές της ανάγκες», και «λιβανίζοντας» εκ νέου τον μέντορα της. Αλλά η ζημιά είχε γίνει…

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη

Οι σκληρές δηλώσεις των Κολ και Σμιτ γίνονται περίπου ένα μήνα πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία στο γερμανικό κοινοβούλιο για το πακέτο διάσωσης των χωρών της ευρωζώνης. Αυτή ακριβώς η αντιπαράθεση ανάγκασε την Ανγκελα Μέρκελ να ματαιώσει την επικείμενη επίσκεψή της στη Ρωσία καθώς αυτή είχε προγραμματιστεί για τα μέσα Σεπτεμβρίου, λίγα εικοσιτετράωρα πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία στη Βουλή για τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου και τον μηχανισμό EFSF.

Μάλιστα, τα διεθνή πρακτορεία μετέδωσαν χθες, επικαλούμενα πηγή του κυβερνώντος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, ότι η συζήτηση στη Μπούντεσταγκ ίσως αναβληθεί για μία εβδομάδα στις 29 αντί για τις 23 Σεπτεμβρίου.

Και να ήταν μόνον ο Κολ… Θέση έχουν πάρει, επίσης, οι εκπρόσωποι όλων των κομμάτων, υπουργοί (αίσθηση προκάλεσε, ασφαλώς, η τοποθέτηση της υπουργού Εργασίας και «δελφίνου» του κόμματος, Ούρσουλα φον ντερ Λέγκεν), αλλα και τραπεζίτες και μεγαλοβιομήχανοι.

Ενδεικτικές είναι οι τοποθετήσεις που έχουν κάνει το τελευταίο διάστημα δύο κορυφαία στελέχη του CDU: αφενός, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κρίστιαν Βουλφ, ο οποίος χαρακτήρισε παράτυπη την αγορά ομολόγων από την ΕΚΤ και, αφετέρου, ο επικεφαλής του Κοινοβουλίου Νόρμπερτ Λάμερτ, που ισχυρίστηκε ότι έχει υποβαθμιστεί ο ρόλος των βουλευτών.

Με τις επικρίσεις όλων των παραπάνω διαφωνεί βεβαια και ο πραγματικός διαχειριστής της κρίσης από γερμανικής πλευράς, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας τάχθηκε εκ νέου υπέρ της ενίσχυσης του ρόλου του EFSF και δήλωσε από τη Φραγκφούρτη ότι είναι «επείγουσα ανάγκη» ο μηχανισμός να μπορεί «να παρεμβαίνει στη δευτερογενή αγορά, έτσι ώστε η ΕΚΤ να μην είναι ο μοναδικός θεσμός που θα έχει αυτή τη δυνατότητα». Ηταν δε κατηγορηματικός στην άποψή του ότι η αύξηση των κεφαλαίων στα 440 δισ. ευρώ -μια απόφαση που έχει ληφθεί αλλά δεν έχει υλοποιηθεί- θα ικανοποιήσει και θα ηρεμήσει τις αγορές.

Εκδήλωση στο Ανόβερο οι Τσάμηδες - Χαρακτηρίζουν τους εκπροσώπους της Ελληνικής Μειονότητας Persona non grata!

το είδαμε στο ιστολόγιο Βορειοηπειρωτικά, Βαλκανικό Περισκόπιο - Ἂρθρα & Σκέψεις- Γιῶργος  Ἐχέδωρος

 

Ο Αλβανικός πατριωτικός Σύνδεσμος «GRYKA E LUMES» που έχει έδρα στη Feld Lange Strasse, του Ανόβερο της Γερμανίας, πραγματοποίησε εκδήλωση για τη ‘σφαγή των Τσάμηδων’ από τους Έλληνες.

«Για τη σφαγή αυτή μίλησε ο Reshat Badallaj, πρόεδρος του Συλλόγου ο οποίος τόνισε ότι δεν μπορεί να ξεχαστεί η σφαγή του 1913 στη Σαλάμ! / Παραμυθιά με τον μισαλβανό Γιανάκη Ντελή. Δολοφόνησαν, έσφαξαν, βίασαν, έκαναν τα πάντα στους Αλβανούς. Η εξόντωση των Τσάμηδων ήταν συνεχής και αδιάλειπτος από τους φασίστες Σταύρο Κότσανι και Ζαμπέτα Κότσανι με επιθέσεις στην περιοχή της Ηγουμενίτσας.

Μάλιστα, ο πρόεδρος του αλβανικού συλλόγου του Ανόβερου δεν παρέλειψε να πει ότι «πρέπει αργά ή γρήγορα, πρέπει να επιστραφεί στην Αλβανία από το Ελληνικό Δημόσιο, αυτή η έκταση των 6.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων που αφαιρέθηκαν άδικα από την Αλβανία στην Διάσκεψη του Λονδίνου».
Δεν παρέλειψε, μάλιστα, να καταφερθεί και κατά των εκπροσώπων της ελληνικής μειονότητας της Αλβανίας, του Βασίλη Μπολάνου, του Βαγγέλη Ντούλε καθώς και του αρχιεπίσκοπου Αλβανίας Αναστάσιου για τους οποίους ανέφερε ότι πρέπει «να θεωρηθούν ‘ Persona non grata’ και να απελαθούν στην Ελλάδα και να μην επιστρέψουν ποτέ».

 

«Ναι» στη διαγραφή του χρέους

από τα ΝΕΑ



Στη Γερμανία, μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της Αριστεράς, ο Οσκαρ Λαφοντέν τάχθηκε υπέρ της διαγραφής του χρέους για την αντιμετώπιση της κρίσης της Ελλάδας. «Η διαγραφή χρέους θα πρέπει να γίνει σε ευρωπαϊκό επίπεδο και συντεταγμένα», δήλωσε, σημειώνοντας πως δεν μπορεί «να εκτιμήσει κανείς τους κινδύνους μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια». Τόνισε ότι για τη διαγραφή χρέους «είναι απαραίτητο να συμμετάσχουν όλα τα πιστωτικά ινστιτούτα των ευρωπαϊκών χωρών» και ζήτησε να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα της υπερχρέωσης «στη ρίζα του, με αυστηρό και αποτελεσματικό έλεγχο των τραπεζών».

SPD: «Αληθινή ελάφρυνση του ελληνικού χρέους»

από το ΒΗΜΑ



Ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας και ηγετικό στέλεχος των Σοσιαλδημοκρατών, Πέερ Στάινμπρουκ, με άρθρο του που θα δημοσιευθεί στο αυριανό φύλλο της εφημερίδας DIE ZEIT ζητά μία «αληθινή ελάφρυνση χρέους» για την Ελλάδα. 

«Μια "ήπια" αναδιάρθρωση μέσω επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής ή μείωσης των επιτοκίων θα δώσει μόνο μια μικρή ανάσα», γράφει ο Στάινμπρουκ. «Προ πολλού πλέον, το θέμα δεν είναι το "Αν" μιας αληθινής ελάφρυνσης του χρέους, αλλά το "Πώς". Χωρίς ελάφρυνση του χρέους η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να απαλλαγεί από τις συμφορές της» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ο Στάινμπρουκ κατηγορεί τη γερμανική κυβέρνηση για περίπου έξι «αποδείξιμες μεταβολές ή πιρουέτες» όσον αφορά την ευρωπαϊκή της πολιτική, εξαιτίας των οποίων οι χρηματαγορές δεν διαθέτουν αυτή τη στιγμή σαφή μηνύματα.

Εκτός αυτών, ο Στάινμπρουκ συνιστά να βοηθηθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες με μία«πρωτοβουλία για την άμεση διασφάλιση και επανακεφαλαιοποίησή τους», ώστε να μην πληγούν τόσο σκληρά από ενδεχόμενη ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Αυτό «μπορεί να αποδειχθεί περισσότερο συμφέρον από μία συνεχή δανειοδότηση της Ελλάδας με αυξημένα ρίσκα μη αποπληρωμής». 

Ξένο τ' όνειρο

το είδαμε στο City Press

Γράφει ο Γιώργος Σαρρής

"Ξένο τ' όνειρο που μπαίνωκι απ' την άλλη όταν βγαίνωλόγια όλα γυαλια σπασμέναμα ποιος νοιάζεται για μένα..."

Ζούμε χωρίς αμφιβολία μια τρελή στιγμή σκληρου εκβιασμου και εκφοβισμού του ελληνικού λαου από την πλευρά των "πλούσιων εταίρων" της ΕΕ. Εμείς οι άσωτοι που τα κάναμε σαλάτα, εμείς οι άχρηστοι με τα τεράστια ελλείμματα, εμείς οι τεμπέληδες που δεν παράγουμε και πρέπει επί τέλους να βάλουμε τέλος σε όλα αυτά τα παράλογα και να ακολουθήσουμε τη σκληρη όψη της λογικής. Eμείς οι εξαρτημένοι  που πρέπει να πάρουμε τη δόση μας. Εμεις που χρωστάμε και πρέπει να πληρώσουμε. Χρωστάμε όμως η μας χρωστάνε; ....Το "αστείο" είναι οτι αν υπήρχε μια σταλιά λογικής παραπάνω σε αυτή την άποψη, θα μπορούσε κάλλιστα να είμασταν εμείς οι εκβιαστές κι οι Βόρειοι ισχυροί εταίροι οι εκβιαζόμενοι. Kι αυτό γιατί οι ισχυροί ήταν και είναι αυτοί που πρεπει να τρεμουν από την απειλούμενη "εκδίωξη" της Ελλάδας από το Ευρώ και όχι απαραίτητα εμείς. Από που προκύπτει αυτό;Μα πρώτα από όλα από τη σύλληψη της ιδέας ενός "ισχυρού" κοινού νομίσματος.Ειναι γνωστό ότι μετά το '70(πετρελαική κρίση), οι αγορές ανέλαβαν να ρυθμίζουν ελέυθερα την ισοτιμία των νομισμάτων. Από τοτε θεωρούμε οτι το νόμισμα αντανακλά την υγεία και το δυναμισμό της οικονομίας της χώρας που το εκδίδει ή τέλος πάντων το χρησιμοποιεί. Ετσι όταν π.χ. τα δεδομένα της Αμερικανικης οικονομίας είναι θετικά ανάλογα κινείται και η αξια του δολαρίου. Η παλιότερα όταν τα στοιχεία της Ελληνικής οικονομίας έβγαιναν αρνητικά αυτόματα αρνητικά κινούνταν και η ισοτιμία της δραχμής. Αυτό είναι μια λειτουργία με δύο όψεις. Από τη μια η "αίγλη" (με ότι αυτό συνεπάγεται) του νομίσματος που αντιστοιχεί σε μια αδύναμη οικονομία μπορεί να πέφτει, από την άλλη όμως αυτή η πτώση στην ισοτιμία λειτουργεί εξισορροπητικά αφού κάνει την εν λόγω οικονομία πιο ανταγωνιστική σε σχέση με τους ανταγωνιστές που χρησιμοποιούν κάποιο "ισχυρότερο" νόμισμα.Ας κρατήσουμε λοιπόν το στοιχείο οτι όταν η ισοτιμία ενός νομίσματος πέφτει τότε ωφελούνται οι εξαγωγές της χωρας που το χρησιμοποιεί. Πάμε τωρα στο ευρώ.Ολα τα παραπάνω προφανώς δεν έχουν ισχύ αφου δεν μπορούμε να μιλάμε για Ευρωπαική οικονομία(που να αντανανακλά στο ευρώ) αλλά για πολλές οικονομίες που βρίσκονται σε πολύ διαφορετικές βαθμίδες ανάπτυξης. Από την ισχυρή Γερμανική οικονομία(2η σε εξαγωγές στον κόσμο πίσω από την Κίνα-σημειώστε το) μέχρι τις αδύναμες οικονομίες του Νότου όπως η Ελλάδα που εξάγουν ελάχιστα. Η κοινή συνισταμένη του δυναμισμού αυτων των οικονομιών αντανακλά στην αξια του κοινού νομίσματος. Ετσι βλέπουμε τον τελευταιο καιρό όποτε η κουβέντα για την κρίση στην Ελλάδα φουντώνει να έχουμε και μια πτώση του κοινού νομισματος.Ηταν αυτό όμως κακό για τη Γερμανική οικονομία; Φυσικά και οχι. Κάθε άλλο αφού αυτό σήμαινε πως από την αδυναμία της Ελληνικής οικονομίας κέρδιζε η ανταγωνιστικότητα των Γερμανικών προιόντων λόγω πτώσης του ΕΥΡΏ.  Οι μεγάλες εξαγωγικές οικονομίες λοιπόν  όπως η Γερμανική είχαν και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Και ισχυρη βιομηχανία και οικονομία δηλαδή, αλλά και λόγω της "συνεισφοράς αδυναμίας" των αδυνάτων και πιο αδύναμο νόμισμα από ότι θα είχαν αν είχαν δικό τους νόμισμα( π.χ. το μαρκο) και επομένως πλεονέκτημα ανταγωνιστικότητας.Αν η Γερμανία είχε το μάρκο σε κάθε θετικό στοιχείο θα αντιστοιχούσε και μιά άνοδος της ισοτιμίας του μάρκου που με το ευρώ δεν συνέβαινε λόγω της ύπαρξης αντίβαρου από τους άθλιους του Νότου. Αυτό πολύ απλά δημιουργούσε -και ακόμη δημιουργεί- πλεονάσματα για τη Γερμανία και τις ισχυρες οικονομίες και ελλείμματα για τις αδύναμες. Και βέβαια να πούμε οτι η περαιτέρω ισχυροποίηση των ισχυρών οδηγούσε διαρκώς μέσω του ανταγωνισμού σε περαιτέρω εξασθένιση των αδυνάτων. Το μόνο κέρδος που υπήρχε για αυτες τις οικονομίες (σε σχεση με την προηγούμενη κατασταση) ήταν ο φθηνός δανεισμός. Και αυτο όμως ρυθμίστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αποτελεί απειλή για τους ισχυρούς. Αυτό όμως είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση που περιλαμβάνει και τη διάλυση του παραγωγικού ιστού της Ελλάδας και μέσω της νομοθεσίας και των ρυθμίσεων της ΕΕ αλλά και λόγω της Παγκοσμιοποίησης που άνοιξε τα σύνορα για την αναζήτηση φθηνού μεροκάματου από τις επιχειρήσεις.Με λιγα λόγια θα πουμε μόνο ότι ο δανεισμός (Δημόσιος και ιδιωτικός) αντί να στραφεί προς την αναπτυξη και ισχυροποίηση των αδυνάτων, στράφηκε προς την κατανάλωση έτσι ώστε οι ισχυρες οικονομίες να βρίσκουν αγοραστές για τα προιόντα τους  φυσικά. Και γι αυτό βέβαια δεν έφταιγαν οι άσωτοι λαοί. Απλά έτσι έπρεπε να γίνει αφου δεν ωφελήθηκαν μόνο οι ισχυρες εξαγωγικές οικονομίες που βρίσκονται και στο κέντρο λήψης των αποφάσεων, αλλά και το τραπεζικό σύστημα που τα χρόνια αυτά γνώρισε τεράστια άνθιση.

Να πουμε ακόμη πως αντί για εξισορροπητικά μέτρα, κάθε φορα που συναπτόταν ένα σημαντικό δάνειο (προς όφελος των δανειστών πάντα) συνοδευόταν κι από μια διακρατική συμφωνία -με τους γνωστούς τρόπους- αγοράς βιομηχανικού υλικού ή όπλων από τη δανείστρια χώρα(π.χ. η Γερμανια  έγινε έτσι 3η χώρα σε εξαγωγές όπλων στον κόσμο!)  Η ενωμένη Ευρώπη  και το κοινό νόμισμα υποτίθεται οτι θα έλυναν το πρόβλημα της άνισης ανάπτυξης στις διάφορες ευρωπαικές χώρες και θα  δημιουργούσαν μια μεγάλη ισχυρή οικονομία.Η ανιση ανάπτυξη όμως που δημιουργεί  πρόβλημα στο κοινό νόμισμα,  δεν ήταν καθόλου πρόβλημα των ισχυρων οικονομιών. Καθε άλλο. Ηταν το όπλο τους από το οποίο ήταν αδύνατο να παραιτηθούν (έτσι ειναι ο καπιταλιστικός αναταγωνισμός και δεν αλλάζει), θεσπίζοντας κάποιο τρόπο ανακύκλωσης πλεονασμάτων όπως γινόταν παλιότερα σε άλλα σημεία.Ετσι αυτό που κατόρθωσε τελικά ήταν μια ανακατανομή πλούτου προς τη λάθος πλευρά. Ηταν δηλαδή η ισχυροποίηση των ισχυρών  και -όπως βλέπουμε τωρα- η διάλυση και υποδούλωση κυριολεκτικά των αδυνάτων μεταξύ των οποίων πρώτη ειναι η Ελλάδα.Αυτά για να έχουμε υπ' όψη ποιος ευθύνεται κυρίως για τα ελλείμματα, που βέβαια δεν είναι ο άσωτος λαός που και πάλι το μεγάλο του λάθος ήταν ότι κατάπιε αμάσητο το "όνειρο της ενωμένης Ευρώπης". Μόνο που φαίνεται πια πως στην πράξη ήταν ένα "ξένο" όνειρο.