Ο χρυσός των ΗΠΑ και η CIA πίσω από την περιπέτεια του Στρος Καν

από την ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Η ανακάλυψη του Ντομινίκ Στρος Καν πως ο χρυσός των ΗΠΑ είχε "φυγαδευτεί" από το περίφημο θησαυροφυλάκειο του Φορτ Νοξ με κατεύθυνση προς το εξωτερικό αποτελεί τον πραγματικό λόγο της περιπέτειας του Στρος Καν στις ΗΠΑ, σύμφωνα με τις αναφορές των μυστικών υπηρεσιών της Ρωσίας προς τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τις αποκαλύψεις της ιστοσελίδας The Santos Republic.

Ειδικότερα, η σεξουαλική επίθεση στην καμαριέρα "στήθηκε", σύμφωνα με την έκθεση των ρωσικών υπηρεσιών, την εποχή που ο Στρος Καν βρισκόταν στις ΗΠΑ για να μάθει από πρώτο χέρι γιατί η αμερικανική κυβέρνηση "πάγωσε" την παράδοση στο ΔΝΤ 191,3 τόνων χρυσού, που προέβλεπε συμφωνία υπογεγραμμένη από τις δύο πλευρές τον Απρίλιο του 1978. Ο χρυσός προοριζόταν για την κάλυψη των λεγόμενων Ειδικών Τραβηκτικών Δικαιωμάτων.

Όπως αναφέρεται, αξιωματούχοι της κυβέρνησης Ομπάμα έμαθαν πως διπλοί πράκτορες της CIA εφοδίασαν τον Στρος Καν με αποδεικτικά στοιχεία πως όλος ο αμερικανικός χρυσός, που υποτίθεται πως φυλασσόταν στο Φορτ Νοξ, απλά δεν υπήρχε εκεί.

Όταν ο Στρος Καν κατάλαβε πως τα στοιχεία-βόμβα που είχε στα χέρια του ήταν ικανά να τινάξουν στον αέρα την αμερικανική και, αλυσιδωτά. την παγκόσμια οικονομία, ενημέρωσε τις γαλλικές Αρχές πως εγκαταλείπει εσπευσμένα τη Νέα Υόρκη.

Οι Γάλλοι πράκτορες τον ειδοποίησαν πως ήδη τον ψάχνουν οι αμερικανικές Αρχές και τον καθοδήγησαν να πάει αμέσως στο αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης χωρίς το κινητό του για να μην εντοπιστεί.

Ο Στρος Καν εκτέλεσε στην εντέλεια αυτές τις οδηγίες μέχρι που επιβιβάστηκε σε μια πτήση της Air France με προορισμό το Παρίσι, όταν και έκανε το μοιραίο λάθος να τηλεφωνήσει στο ξενοδοχείο από ένα τηλέφωνο στο αεροπλάνο. Ύστερα από λίγο έπεφτε στα χέρια Αμερικανών πρακτόρων.

Το σενάριο συνωμοσίας γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο και εντυπωσιακό από άλλη μία αποκάλυψη.
Ο Στρος Καν "μοιράστηκε" τις αποδείξεις για τον αμερικανικό χρυσό με τον φίλο του, τον Αιγύπτιο τραπεζίτη Μαχμούντ Αμπντέλ Σαλάμ Ομάρ, ο οποίος επίσης όλως τυχαίως κατηγορήθηκε και αυτός από τις ΗΠΑ για ένα σεξουαλικό έγκλημα... επίσης κατά καμαριέρας πολυτελούς ξενοδοχείου, παρά το γεγονός ότι είναι 74 ετών και πιστός μουσουλμάνος.

Σημειώνεται ότι ο Πούτιν μόλις πήρε στα χέρια του την έκθεση των υπηρεσιών πληροφοριών, έγινε ο πρώτος ηγέτης στον κόσμο που δήλωσε πως κάτι κρύβεται πίσω από τον πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ. Ηδη από τις 29 Μαΐου ο Πούτιν δήλωσε ξεκάθαρα: "Είναι δύσκολο για μένα να αξιολογήσω τα κρυμμένα πολιτικά κίνητρα, αλλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι όλα έγιναν όπως φαίνονται και με τον τρόπο που είχαν αρχικά παρουσιάσεί. Κάτι δεν μου πάει καλά...".

Ενδιαφέρον είναι ακόμη ότι ο βουλευτής των Ρεπουμπλικάνων και υποψήφιος για την προεδρία το 2012 Ρον Πολ έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι θεωρεί πως η αμερικανική κυβέρνηση λέει ψέματα για τον χρυσό που υποτίθεται ότι φυλάσσεται στο Φορτ Νοξ. Μάλιστα, προς τα τέλη του 2010, ο βουλευτής είχε ζητήσει να γίνει έλεγχος σχετικά με το θέμα.

Οταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφους αν πιστεύει πως δεν υπάρχει καθόλου χρυσός στο Φορτ Νοξ, ο ίδιος είχε απαντήσει σαφώς: "Νομίζω ότι είναι μια πιθανότητα".

Μάλιστα, τρεις ημέρες μετά τη σύλληψη του Στρος Καν, ο Πολ απηύθυνε νέα έκκληση στις ΗΠΑ να πουλήσουν αποθέματα χρυσού λέγοντας: "Με την (υψηλή) τιμή που έχει τώρα ο χρυσός και το τεράστιο πρόβλημα χρέους που αντιμετωπίζουμε πρέπει, σίγουρα, να πουλήσουμε στο peak".

Οι ΗΠΑ διερευνούν οφέλη και ρίσκα από την αναδιάρθρωση

από την Ελευθεροτυπία

Του Δ. Π. ΔΗΜΑ

Ενημερωμένοι κύκλοι που γνωρίζουν το «σκεπτικό» του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, στις παρυφές του οποίου μάλιστα κινούνται με διάφορες συμβουλευτικές ιδιότητες, υποστηρίζουν πως η αμερικανική κυβέρνηση έχει προδιαγεγραμμένη την αναδιάρθρωση του συνολικού και προ-Μνημονίου ελληνικού χρέους σ' έναν περίπου χρόνο, και εν πάση περιπτώσει μέχρι τέλους του '12, και ήδη έχουν υπάρξει διερευνητικές συζητήσεις επ' αυτού με Ευρωπαίους παράγοντες αλλά και Ελληνες αξιωματούχους.

Μάλιστα, κατά τους ίδιους κύκλους, στο αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών λέγεται ότι υπάρχουν «κυλιόμενες εκτιμήσεις» για την πορεία του ελληνικού χρέους, ούτως ώστε να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή την «καταλληλότερη στιγμή αναδιάρθρωσης» για να «έλθει ομαλά» στη διεθνή πολιτικο-οικονομική σκηνή και να αποτραπούν ανεπιθύμητες παρενέργειες.

Στους αμερικανικούς υπολογισμούς πάντα τίθεται και λαμβάνεται υπ' όψιν η προστιθέμενη αξία στα γεωπολιτικά τους συμφέροντα από τα «σκοντάμματα» των Ευρωπαίων, στην αντιπαράθεσή τους με τον ευρωπαϊκό πυρήνα που οδηγείται από τη Γερμανία, αλλά παράλληλα είναι και προσεκτικοί για τις ευρύτερες συνέπειες που μπορεί να υπάρχουν και στους ίδιους από ένα τέτοιο ντόμινο εξελίξεων.

Κατ' ιδίαν

Ετσι, ενώ συζητούν κατ' ιδίαν την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους με την έννοια του «τετελεσμένου», αποφεύγουν ευλαβώς, όπως παρατήρησε συνομιλητής της «Ε», να μιλήσουν επίσημα και επωνύμως για το ζήτημα αυτό εκ του φόβου ακριβώς των πιθανών ερμηνειών ή παρερμηνειών ευρύτερα και να προκαλέσουν, έτσι, πανικό στις διεθνείς χρηματαγορές. Ως εκ τούτου ο κ. Γκάιτνερ αναγκάστηκε χθες να διαψεύσει ότι συζήτησε με τον κ. Παπακωνσταντίνου την αναγκαιότητα αναδιάρθρωσης. Υπενθυμίζεται ότι η «Ε» χθες αναφέρθηκε σε συζητήσεις για την επιμήκυνση του συνολικού ελληνικού χρέους.

Συναφώς, δε, είναι ενδιαφέρον ότι ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Τ. Γκάιτνερ έχει αποφύγει δημόσιες δηλώσεις που να επικροτούν τις ελληνικές προσπάθειες, προφανώς εκ του λόγου ότι δεν θέλει να εκτεθεί, και τα υποτιθέμενα εύσημα προς την Ελλάδα εκ μέρους του προέρχονται κατά βάση μέσα από τη... «διακλάδωση» των ερμηνειών που δίνει η ελληνική πλευρά σε όσα ακούει από τον κ. Γκάιτνερ.

Ετσι, προχθές, στην Ουάσιγκτον ο κ. Παπακωνσταντίνου, ερωτηθείς για τις συνομιλίες του με τον κ. Γκάιτνερ, είπε πως ο Αμερικανός τού ανέφερε πως «έχετε κάνει πολύ παραπάνω από όσα περιμέναμε και πραγματικά στεκόμαστε με σεβασμό απέναντι στις προσπάθειές σας και βέβαια στις θυσίες που έχει κάνει ο ελληνικός λαός».

Είναι ενδιαφέρον το «σπινάρισμα» Παπακωνσταντίνου στις δηλώσεις Γκάιτνερ, ότι δηλαδή αυτές ήταν ενδεικτικές πως ο Αμερικανός ήταν «εξαιρετικά θετικός», γιατί όπως είπε Αμερικανός παράγων: «Είναι εύλογο όταν περιμένεις ελάχιστα» από την ελληνική κυβέρνηση «πάντα, το κάτι παραπάνω να είναι ευπρόσδεκτο, αλλά όχι απαραίτητα αρκετό».

Επί 10ετίες τώρα, οι ελληνικές κυβερνήσεις «μας υπόσχονται περισσότερα από όσα μπορούν ή είναι διατεθειμένες να κάνουν», είπε ο ίδιος και, εκ νέου, «είμαστε μάρτυρες μιας ανάλογης περίπτωσης με τις ελληνικές υποχρεώσεις που απορρέουν από το Μνημόνιο διάσωσης».

«Πρέπει να δούμε, επιπλέον, ότι [οι Ελληνες] θα επιδείξουν "καλή διαγωγή" για να αξιολογήσουμε πώς θα προχωρήσουν οι εν εξελίξει ευρισκόμενες παρασκηνιακές συνομιλίες για το θέμα της αναδιάρθρωσης του προ-Μνημονίου χρέους», πρόσθεσε ο ίδιος.

«Underperform»

Κατά τον Αμερικανό παράγοντα, στα ενημερωτικά σημειώματα που επιδίδονται σε ανώτατους Αμερικανούς αξιωματούχους, προ των συναντήσεών τους με Ελληνες ομολόγους τους, συνήθως περιέχεται η διαπίστωση πως αυτοί «πράττουν λιγότερα των αναμενομένων» («underperform») και πως προέχουν στις πράξεις τους έντονα πολιτικά κριτήρια.

Επ' αυτού μάλιστα υπενθυμίζεται πως επί υπουργίας Παπαντωνίου στο υπουργείο Οικονομικών, επί κυβέρνησης Σημίτη, οι Αμερικανοί είχαν εγκαταστήσει εκεί τους «ράμπο» της φορολογίας, όπως τους διαφήμιζαν τότε, για να «συμβουλεύσουν την ελληνική κυβέρνηση», αλλά ο Παπαντωνίου και οι συν αυτώ έριξαν τις εισηγήσεις τους στον κάλαθο των αχρήστων, λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων, και «αυτή η εμπειρία παραμένει ακόμη νωπή, όταν μιλάμε τώρα με τους Ελληνες», είπε στην «Ε» ο Αμερικανός παράγων.

Σύμφωνα με ενημερωμένους κύκλους, στις εκτιμήσεις των Αμερικανών «υπάρχει ένα ρεφρέν, ότι η χώρα κινείται με μεγάλη ταχύτητα προς την κατεύθυνση της ακυβερνησίας, με μια ασπόνδυλη κυβέρνηση, που βαδίζει στο σκοτάδι ψαχουλεύοντας».

Με το μετακινούμενο πολιτικό τοπίο στην Ευρώπη, με εξελίξεις όπως αυτές στη Φινλανδία, όπως παρατηρείται, το όλο ζήτημα, πλέον, εντοπίζεται στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική που θα χαράξει η Γερμανία με φόντο τα εσωτερικά της.

Η μαφία των αγορών και η φούσκα του χρέους

απο την ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Σαν να μην πέρασε μια μέρα… Μια από τις πιο εντυπωσιακές ειδήσεις της εβδομάδας ήταν τα αποτελέσματα που ανακοίνωσε για το πρώτο τρίμηνο του 2010 η JP Morgan Chase. Ο λόγος για τη δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα των ΗΠΑ (βάσει ενεργητικού), η οποία στους πρώτους τρεις μήνες του έτους κατέγραψε καθαρά -όχι μεικτά- κέρδη της τάξεως των 5,5 δισ. δολαρίων! Το προηγούμενο τρίμηνο είχε εμφανίσει καθαρά κέρδη 4,8 δισ. δολ., ενώ το α' τρίμηνο του 2010 «μόλις» 3,3 δισ. δολ.

Πρόκειται για μια εντυπωσιακή επίδοση που αντανακλά όχι απλά μία ολική επαναφορά των αμερικανικών τραπεζών στα προ της κρίσης του 2008 επίπεδα, αλλά μία ακόμα μεγαλύτερη συσσώρευση πλούτου. Πώς επετεύχθη αυτή η εντυπωσιακή ανάκαμψη; Χάρη σε άνευ προηγουμένου χαμηλά επιτόκια και εκτύπωση φρέσκου χρήματος.

Αυτή η συνταγή που ακολουθεί από το 2001 η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) είναι που δημιούργησε μία σειρά από «φούσκες» σε όλα τα μέτωπα, τις οποίες τελικά εξήγαγε και στον υπόλοιπο πλανήτη, προκειμένου να πλουτίσει η ελίτ της Wall Street, καταγγέλλει ένας από τους πλέον διάσημους «γκουρού» των αγορών, ο Μαρκ Φάμπερ. Όταν τα επιτόκια είναι τόσο χαμηλά, τονίζει, τότε ο κόσμος εξωθείται να δανειστεί, είτε πρόκειται για συνταξιούχους είτε για χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Σε αυτό το πλαίσιο σύντομα δημιουργούνται «τερατουργήματα» χρέους σαν αυτό της Lehman Brothers, η οποία είχε αξία κεφαλαιοποίησης 20 δισ. δολάρια, με την οποία υποστήριζε συνολική μόχλευση 600 δισ. δολαρίων.

Πολλοί πίστεψαν ότι η κατάρρευση της Lehman το 2008 θα έβαζε ταφόπλακα και σε αυτού του είδους τις πολιτικές. Η αλήθεια αποδείχθηκε διαφορετική. Δυόμισι χρόνια μετά η JP Morgan και οι υπόλοιπες συνιστώσες του αμερικανικού χρηματοοικονομικού κατεστημένου καταγράφουν αστρονομικά κέρδη, εκμεταλλευόμενες όχι μόνο τα μηδενικά επιτόκια με τα οποία δανείζονται αλλά και την εκτύπωση φρέσκου χρήματος που κάνει συστηματικά αυτό το διάστημα η Fed με επισήμως δεδηλωμένο στόχο να «ξαναφουσκώσουν» οι αξίες. Την ίδια ώρα οι ΗΠΑ (κι όχι η… Ζιμπάμπουε) ετοιμάζονται να καταγράψουν ρεκόρ για δεύτερη διαδοχική χρονιά στο έλλειμμα του προϋπολογισμού τους, που εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει το 1,4 τρισ. δολάρια, και να ανεβάσουν το ανώτατο όριο δανεισμού τους πάνω από τα 15 τρισ. δολ. προκειμένου να αποφύγουν μία άμεση στάση πληρωμών…

Δεν θέλει ερώτημα, λοιπόν, ποιον ωφέλησε τελικά η νομισματική πολιτική των ΗΠΑ. Ο Μαρκ Φάμπερ το λέει ακόμα πιο ωμά. Τα πάντα, λέει, είναι μια τεράστια απάτη. Σαν τη Moody's και τους υπόλοιπους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης. Δίνουν κορυφαία αξιολόγηση σε ομόλογα-σκουπίδια δημιουργώντας μια φούσκα τρισεκατομμυρίων δολαρίων χωρίς αντίκρισμα, κι όταν αυτή σπάει, λένε απλώς «συγγνώμη λάθος» και συνεχίζουν να κάνουν τη δουλειά τους ανενόχλητοι, χωρίς να τους εγκαλέσει κανείς.

«Πρόκειται για μια σύγχρονη μαφία», λέει. «Όπως στη μαφία ισχύει ο νόμος της ομερτά και κανείς δεν καταθέτει εναντίον άλλων μελών, έτσι και στο χρηματοοικονομικό κλάδο κανείς δεν θίγει κανέναν. Διότι ο ένας είναι πελάτης του άλλου. Αν εγώ αποκαλύψω κάτι, τότε όλο το σύστημα γνωρίζει ότι επιδιώκω να βλάψω κάποιον συγκεκριμένα και σύντομα θα βγουν στη φόρα και τα δικά μου άπλυτα».

«Όταν σε μια κοινωνία πολύ χρήμα συγκεντρώνεται σε πολύ λίγους, τότε κάτι δεν πάει καλά», εξομολογείται.

Για τον κ. Φάμπερ, μέρος αυτού του πλούτου πρέπει να πάει «στους εργαζόμενους, στο κράτος, στους καθηγητές πανεπιστημίου, στους οδοκαθαριστές αντί να το νέμονται τα σαΐνια του χρηματοοικονομικού κλάδου». Διότι, όπως επισημαίνει, «ο κλάδος αυτός έχει επιφορτιστεί με το ρόλο του ενδιαμέσου ανάμεσα στους ανθρώπους που χρειάζονται χρήματα και εκείνους που τα έχουν. Όταν, όμως, ο χρηματοοικονομικός κλάδος καταλήγει να καλύπτει τα τρία τέταρτα του παραγόμενου πλούτου, τότε κάτι δεν πάει καλά. Όταν υπάρχει για να παρέχει πίστη σε ανθρώπους που κερδοσκοπούν αντί να την παρέχει σε εκείνους που πραγματικά δουλεύουν, τότε κάτι δεν πάει καλά».

Κι όχι μόνο αυτό, «αντί να αφήσουν την αγορά να αποκαταστήσει τις ισορροπίες, επιχειρούν να λύσουν το πρόβλημα, τον υπερβολικό δανεισμό με επιπλέον δανεισμό», καταγγέλλει. Στο τέλος, προειδοποιεί, θα πρέπει κάποιος να πληρώσει τη νύφη. Για την ώρα την πληρώνουν οι απανταχού φορολογούμενοι με φόρους, υψηλά επιτόκια και επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου...

Η Κρίση

.

INSIDE JOB [Greek subs] from ΕΛΛΗΝ ΑΝΔΡΟΜΕΔΙΟS on Vimeo.

Τα χρέη των Εθνών

απο το ιστολόγιο Antinews (μετάφραση απο το prison planet)

Όπως όλοι ήδη γνωρίζουν, οι τράπεζες είναι τόσο ισχυρές, που έχουν προ πολλού εξαγοράσει τους πολιτικούς, αλλά και τις διάφορες ρυθμιστικές αρχές. Δεν πρόκειται όμως για ένα απλό ζήτημα διαφθοράς, αλλά για απώλεια της εθνικής κυριαρχίας των λαών.

Είναι αστείο να το λέμε, αλλά τα χρέη των κρατών συνεπάγονται την απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας. Αν τα κράτη είναι κυρίαρχα, πως γίνεται και εξαρτώνται από ιδιωτικές εταιρίες όπως είναι οι τράπεζες; Πως μπορούν και πέφτουν τόσο εύκολα θύματα του George Soros, της JP Morgan Chase, και της  Goldman Sachs; Γιατί να είναι υπόδουλα στις διαθέσεις των κερδοσκόπων; Κάποιος που είναι πραγματικά κυρίαρχος δεν ξεπουλιέται στις αγορές. Θα μπορούσε ο George Soros να επιτεθεί στη βασιλική οικογένεια της Αγγλίας; Δεν γίνεται. Δεν μπορεί να τους υπονομεύσει με στρατηγικές short sell, ούτε να καταστρέψει τη δανειοληπτική  τους ικανότητα,  ούτε να τους αναγκάσει να κάνουν αναδιάρθρωση χρεών. Όμως όλα αυτά μπορεί και τα κάνει σε 6.7 δισεκατομμύρια ανθρώπων σε ολόκληρο το πλανήτη, σχεδιάζοντας επιθέσεις εναντίον των εταιριών στις οποίες εργάζονται, και εναντίον των κυβερνήσεων από τις οποίες εξαρτώνται.

Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστα είναι σήμερα  τα κράτη που συνεχίζουν να διατηρούν την εθνική τους κυριαρχία. Τα περισσότερα δεν είναι τίποτα άλλο παρά διοικητικοί τομείς ή απλοί πελάτες του παγκόσμιου τραπεζικού κατεστημένου, του οποίου η ισχύς αυξάνεται σταθερά με βάση την αγορά ομολόγων, η οποία κυριαρχείται  από το αμερικανικό δολάριο, και  τον δανεισμό.

Το όραμα της ελεύθερης αγοράς του Adam Smith, όπως το διατύπωσε στο βιβλίο του «Ο πλούτος των εθνών», δεν υπάρχει πλέον. Ένας τέτοιος κόσμος απαιτεί αυτόνομα συναλλάγματα. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρχει πλούτος για τα έθνη. Σήμερα έχουμε «τα χρέη των εθνών». Τα μαθηματικά του χρέους, σημαίνουν πως με τον καιρό, τα κράτη θα χάνουν το πλούτο τους και θα εξαρτώνται από το παγκόσμιο τραπεζικό δίκτυο προκειμένου να επιβιώσουν.

Ένα κλασικό παράδειγμα ενός τέτοιου κράτους που από τον πλούτο πήγε στο χρέος, είναι αυτό της Ιρλανδίας. Η διάσωσή της δεν θα βοηθήσει τον ιρλανδικό λαό, αλλά τις μεγάλες τράπεζες που επένδυσαν σε αυτήν. Και κατά μεγάλη ειρωνεία, οι γερμανικές τράπεζες μπορεί να ευθύνονται περισσότερο από τις ιρλανδικές για το χάλι της ιρλανδικής οικονομίας.

Βέβαια δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή μεταξύ ιδιωτικών και κρατικών τραπεζών, αφού οι μεγάλες τράπεζες ελέγχουν την αμερικανική Κεντρική Τράπεζα όπως και όλες τις άλλες κεντρικές τράπεζες του πλανήτη. Οι κεντρικοί τραπεζίτες δεν εκλέγονται, ούτε δίνουν λογαριασμό στους λαούς των κρατών όπου εδρεύουν, όπως δεν εκλέγεται και ούτε δίνει κανέναν λογαριασμό το ΔΝΤ ή η Παγκόσμια Τράπεζα. Το ΔΝΤ συνηθίζει να δανείζει σε κράτη, και μετά να τα επιβάλλει δρακόντεια μέτρα λιτότητας.

Σίγουρα οι Ιρλανδοί πολιτικοί ήταν ανεύθυνοι και διεφθαρμένοι, και ο λαός σπάταλος,  όμως το παιχνίδι ήταν εξ`αρχής στημένο υπέρ των τραπεζών και εναντίον των κρατών.

Τα χρέη αυξάνονται γεωμετρικά, ενώ η οικονομία σε καμπύλη S. Άρα, τα ποσά των χρεών θα είναι πάντα μεγαλύτερα από το μέγεθος της πραγματικής οικονομίας. Εφόσον οι ιδιωτικές τράπεζες έχουν τη δύναμη να δημιουργούν οφειλές, τότε οι μεγαλύτερες από αυτές πάντα θα νικάνε τα κράτη, ειδικά όταν το ποσό της πίστωσης που μπορεί να δημιουργηθεί (το μέγεθος της νομισματικής βάσης) δεν περιορίζεται από πραγματικά κεφάλαια, αλλά απλά βασίζεται σε ένα σύστημα συναλλαγματικού fiat.

Στην Αμερική, η δυνατότητα δημιουργίας χρήματος και πίστωσης έχει παραδοθεί προ πολλού στους τραπεζίτες. Η μερίδα του λέοντος της νέας πίστωσης που δημιουργείται, ανήκει στις ιδιωτικές τράπεζες. Έτσι, αντί να μπορεί να φτιάξει δικό του χρήμα και μάλιστα  χωρίς να χρωστά τόκους, το κράτος ήδη χρωστάει τρισεκατομμύρια σε τόκους σε ιδιώτες τραπεζίτες. Η Αμερική μπορεί να κέρδισε στην επανάσταση εναντίον των Άγγλων, έχασε όμως κάτι για το οποίο και επαναστάτησε: Την ελευθερία να δημιουργεί το δικό της χρήμα αντί να ικετεύει τις ιδιωτικές τράπεζες, που της το δίνουν με όρους τοκογλυφίας.

Ότι και να πιστεύει κανείς για τις τράπεζες ή για το χάρτινο συνάλλαγμα, η αλήθεια είναι ξεκάθαρη: Οι μεγάλες τράπεζες φθείρουν όλο και πιο πολύ την εθνική κυριαρχία όλων των κρατών του κόσμου.

S.A.-Prison Planet

Η διάβρωση της αµερικανικής μεσαίας τάξης

απο το ιστολόγιο TVXS

Ενώ οι υπερπλούσιοι της Αµερικής αυτοσυγχαίρονται για τις φιλανθρωπικές δωρεές τους αξίας δισεκατοµµυρίων δολαρίων, το υπόλοιπο της χώρας είναι σε χειρότερη κατάσταση από ποτέ. Η µακροπρόθεσµη ανεργία ανεβαίνει και εκατοµµύρια αµερικανοί αγωνίζονται να επιβιώσουν. Το χάσµα µεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι ευρύτερο παρά ποτέ και η µεσαία τάξη εξαφανίζεται.

Η Βεντούρα είναι µία µικρή πόλη στις ακτές του Ειρηνικού, περίπου µία ώρα µε το αµάξι βόρεια του Λος Άντζελες. Οι πλαγιές είναι διάστικτες µε πολυτελή σπίτια που έχουν θέα στον ωκεανό, και οι ακτές είναι δηµοφιλείς ανάµεσα στους σέρφερ. Η Βεντούρα είναι σαν να βγήκε από κάποιο παραμύθι για την Καλιφόρνια. «Είναι εύπορο µέρος», λέει ο William Finley, επικεφαλής του τοπικού παραρτήµατος του Στρατού Σωτηρίας. «Αλλά περίπου 20% του πληθυσµού της πόλης διατρέχει αυτό που αποκαλούµε κίνδυνο απώλειας στέγης».

Το περασµένο καλοκαίρι, στη Βεντούρα ξεκίνησε ένα πιλοτικό πρόγραµµα το οποίο διαχειρίζεται ο Finley και επιτρέπει στους ανθρώπους να κοιµούνται στα αµάξια τους µέσα στα όρια της πόλης. Συνήθως αυτό απαγορεύεται, τόσο στη Βεντούρα όσο και στην υπόλοιπη χώρα, όπου οι τοπικές αρχές και οι κάτοικοι ανησυχούν όταν βλέπουν ταλαιπωρηµένα φορτηγάκια γεµάτα µεξικανούς εποχικούς εργάτες παρκαρισµένα σε δρόµους κατοικηµένων περιοχών.

Όμως κάποια στιγµή στην αρχή της περσινής χρονιάς, κάτοικοι της Βεντούρα συνειδητοποίησαν πως τα αµάξια που στέκονταν παρκαρισµένα µπροστά από τους κήπους τους το βράδυ δεν ήταν ερείπια αλλά καλοδιατηρηµένα στέισον-βάγκον και χάτσµπακ. Και οι άνθρωποι που κοιµούνταν µέσα δεν ήταν εργάτες σε φάρµες ούτε και άστεγοι, αλλά οι πρώην γείτονές τους.

Και ο ίδιος ο Finley παρατήρησε κάποια αλλαγή. Ξαφνικά, διπλασιάστηκε ο αριθµός ανθρώπων που εµφανίζονταν στο πρόγραµµα δωρεάν γευµάτων του οργανισµού κοινωνικής βοήθειας. Μερικοί έρχονταν ακόµη και µε BMW -διστάζοντας, κατά τα φαινόµενα, να αποχωριστούν τα αµάξια που τους θύµιζαν καλύτερες εποχές.

Η εκλογική «μάχη της μαριχουάνας» ανάβει φωτιές στην Καλιφόρνια

Κάποιοι πολιτικοί φαίνεται ότι φοβούνται πως θα χάσουν τις "χορηγίες" τους από τα καρτέλ και τη μαφία, σε περίπτωση αποποινικοποίησης της καλλιέργειας κάναβης από τον καθένα...

απο ΤΟ ΒΗΜΑ  26/10/2010

Ενας αγρότης στο Ντάβενπορτ της Καλιφόρνιας ετοιμάζεται για τη συγκομιδή της ινδικής κάνναβης στη νόμιμη φυτεία του. Ωστόσο, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, η μαριχουάνα που καλλιεργείται παρανόμως στην Καλιφόρνια έχει αξία 14 δισ. δολάρια- ποσό επτά φορές μεγαλύτερο από την αξία της διάσημης τοπικής βιομηχανίας κρασιού (ΑΡ/ΜΑRCΙΟ JΟSΕ SΑΝCΗΕΖ)

ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ Η πρώτη από τις Ηνωμένες Πολιτείες που θα επιτρέψει τη μαριχουάνα για προσωπική χρήση μπορεί να είναι η Καλιφόρνια, αν οι ψηφοφόροι της «ηλιόλουστης Πολιτείας» εγκρίνουν τελικά στις 2 Νοεμβρίου την αμφιλεγόμενη πρόταση για τη νομιμοποίηση της χρήσης, της καλλιέργειας, αλλά και της... φορολόγησης της μαριχουάνας, που τίθεται σε δημοψήφισμα παράλληλα με τις εκλογές για την ανάδειξη κυβερνήτη και την εκλογή μελών του Κογκρέσου. 

Οι προβλέψεις πάντως συνηγορούν υπέρ του αντιθέτου. Σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση, το 51% των ερωτηθέντων εκφράζει την αντίθεσή του στην πρόταση, ενώ το ποσοστό της θετικής γνώμης έχει πέσει στο 39%. Ως τα μέσα του καλοκαιριού το «ναι» στη μαριχουάνα υπερτερούσε του «όχι» στις δημοσκοπήσεις: όμως οι αντιδράσεις από το σύνολο σχεδόν των πολιτικών ανέτρεψαν τη θετική απήχηση που είχε η πρόταση στον πληθυσμό. 

Η Καλιφόρνια ήταν η πρώτη Πολιτεία που νομιμοποίησε τη χρήση μαριχουάνας- έστω και αυστηρά για ιατρικούς σκοπούς- από τη δεκαετία του ΄90. Με τη νέα πρόταση («Πρόταση 19», όπως ονομάζεται) όσοι είναι μεγαλύτεροι από 21 ετών θα μπορούν να καλλιεργούν και να έχουν στην κατοχή τους μικρή ποσότητα μαριχουάνας, αυστηρά για προσωπική χρήση, και παράλληλα οι τοπικές αρχές θα εισπράττουν φόρο από την πώλησή της. 

Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο δέλεαρ, καθώς σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη η μαριχουάνα που καλλιεργείται παρανόμως στην Καλιφόρνια έχει αξία 14 δισ. δολάρια, ποσό επτά φορές μεγαλύτερο από την αξία της διάσημης τοπικής βιομηχανίας κρασιού! Οι υπέρμαχοι της πρότασης υποστηρίζουν ότι με τη νομιμοποίηση και την επακόλουθη φορολόγηση της μαριχουάνας η Πολιτεία της Καλιφόρνιας θα μπορούσε να εισπράττει κάθε χρόνο ως και 1,4 δισ. δολάρια σε φόρους. Ενα ποσό που θα ενισχύσει σημαντικά την οικονομία της καταχρεωμένης Πολιτείας. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αντιτίθεται στην πρόταση και ο υπουργός Δικαιοσύνης Ερικ Χόλντερ δεσμεύθηκε ότι οι Αρχές θα συνεχίσουν να εφαρμόζουν την κείμενη νομοθεσία και να διώκουν τους κατόχους μαριχουάνας. Ο Στίβεν Γκατγουίλιγκ, από την οργάνωση Drug Ρolicy Αlliance που τάσσεται υπέρ του μέτρου, χαρακτήρισε τις δηλώσεις Χόλντερ «πολιτική υποκρισία», σημειώνοντας ότι το 95% των συλλήψεων για κατοχή μαριχουάνας γίνεται από τις πολιτειακές και τις τοπικές αρχές, όχι από τις ομοσπονδιακές. 

Μεξικό εναντίον ΗΠΑ για την «Πρόταση 19»

Το δημοψήφισμα της Καλιφόρνιας για τη μαριχουάνα έχει διχάσει και το γειτονικό Μεξικό. Ο πρόεδρος της χώρας Φελίπε Καλντερόν πιστεύει ότι η «Πρόταση 19» είναι ένα επικίνδυνο πείραμα που θα δυναμιτίσει τις κοινές προσπάθειες Ηνωμένων Πολιτειών και Μεξικού ενάντια στα πανίσχυρα μεξικανικά καρτέλ των εμπόρων ναρκωτικών. Κατηγορεί μάλιστα τις ΗΠΑ για «υποκρισία», επειδή ασκούν πιέσεις στις χώρες της Λατινικής Αμερικής για να εξουδετερώσουν τους εμπόρους ναρκωτικών, ενώ δεν κάνουν τίποτε για να περιορίσουν την τεράστια εσωτερική αγορά ναρκωτικών ουσιών και κατά συνέπεια το εμπόριο. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η νομιμοποίηση είναι, αντίθετα, ο καλύτερος τρόπος για να πληγούν τα καρτέλ και να περιοριστούν η διαφθορά και οι βίαιες ενέργειες των συμμοριών, αφού θα καταστρέψει εν μια νυκτί το μονοπώλιό τους στη διακίνηση ναρκωτικών.

Ο ΜΑΧ KEISER ΓΡΟΘΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ!

«Είναι μια λύση για όλους η προληπτική αναδιάρθρωση χρέους»

από την ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ   25/7/2010

Του ΧΡΟΝΗ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ

Πριν από μερικά χρόνια ο παγκοσμίου φήμης οικονομολόγος Nouriel Roubini προκάλεσε σεισμικές δονήσεις στην ευρύτερη χρηματοοικονομική κοινότητα με την ικανότητά του να προβλέψει τη σημερινή κρίση πολύ πριν αυτή κάνει την εμφάνισή της.

«Η ανατίμηση του ευρώ τα τελευταία χρόνια έδωσε τη χαριστική βολή στην ανταγωνιστικότητα», λέει ο καθηγητής Nouriel Roubini.

Πώς το κατόρθωσε αυτό; Αναγνωρίζοντας, όπως αναλύει στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Crisis Economics», που μόλις κυκλοφόρησε και το οποίο συνέγραψε με τον καθηγητή Οικονομικής Ιστορίας Stephen Mihm, ότι οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις και οι οικονομικές καταστροφές αποτελούν συνήθεις διαδικασίες στην ιστορία του καπιταλισμού, επειδή τα χρηματοοικονομικά συστήματα είναι από τη φύση τους εύθραυστα και οι ελεύθερες αγορές εμπεριέχουν πολύ λιγότερες αρετές από αυτές που τους αποδίδουν οι περισσότεροι οικονομολόγοι και αναλυτές των αγορών. Η δε ιστορική μελέτη των χρηματοοικονομικών κρίσεων, σε συνδυασμό με την αποφυγή δογματικής ένταξης σε κάποια συγκεκριμένη οικονομική σχολή, αποτελεί μοναδικό κριτήριο για κριτική επεξεργασία οικονομικών καταστάσεων, εξελίξεων και δεδομένων.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο superstar της παγκόσμιας οικονομίας και ένας ανερχόμενος νέος ιστορικός της παγκόσμιας οικονομίας μάς διαφωτίζουν για τις συστημικές κρίσεις του παγκόσμιου καπιταλισμού και για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της σημερινής κρίσης και κάνουν προβλέψεις για το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας, συμπεριλαμβανομένης και της ελληνικής.

Νέα «μέτωπα» της Goldman Sachs η οποία κατηγορείται για κερδοσκοπικά παιχνίδια

απο το ιστολόγιο Εθνικά Θέματα - Ελλάδα

Νέα «μέτωπα» ανοίγουν συνέχεια για την αμερικανική επενδυτική τράπεζα Goldman Sachs, γνωστή και από τον περίεργο ρόλο που έπαιξε στην αγορά του ελληνικού χρέους, ιδιαίτερα με την προσφορά της να πουλήσει ομόλογα του Δημοσίου στην Κίνα. Μετά την κατηγορία που της απηύθυνε η Αμερικανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς για παραπλάνηση των πελατών της, στους οποίους πωλούσε δομημένα ομόλογα εναντίον των οποίων στοιχημάτιζε ο κερδοσκόπος συνεργάτης της κ. Τζον Πόλσον, ήρθαν νέες περιπέτειες.